دسته‌ها
مقالات

دام و طیور و جایگاهش

در ایالات متحده تا سال ۱۹۶۰ مرغ عموماً در مزارع خانوادگی نگهداری می‌شد. در ابتدا هدف اولیه از پرورش مرغ، تخم مرغ بود و گوشت یک محصول ثانویه به‌شمار می‌رفت.[۲۲] عرضه از تقاضا کمتر بود و قیمت طیور بالا بود. در فصول سرد می‌شد برای مدتی تخم مرغها را جابجا و انبار کرد، بدون آنکه به سردخانه نیازی باشد. این امر در روزهایی که یخچال فراگیر نبود، امر مهمی به‌شمار می‌رفت. گله‌های ماکیان در کشتزارهای کوچک نگهداری می‌شدند چرا که مرغها عموماً خود را از اضافهٔ غلات و خرده آشغال و محصولات بر زمین ریخته تغذیه می‌کردند. این اقلام به ویژه در فصل زمستان محدود بودند و همین عامل جمعیت طیور را ثابت نگه می‌داشت. پس از اینکه طیور توجه محققان کشاورزی را بخود جلب کردند (تقریباً در سال ۱۸۹۶)، بهبود در مدیریت و اصلاح جیرهٔ غذایی، مرغداری را با صرفه تر و تجاری‌تر نمود.

تا قبل از سال ۱۹۱۰، مرغ را بیشتر در جشنها و مراسم خاص عرضه می‌کردند. مرغ را به صورت زنده یا کشته شده حمل و نقل کرده، پَرَش را کنده اما شکمش را خالی نمی‌کردند و آن را بر روی یخ بسته‌بندی می‌کردند. جوجه‌های گوشتی اماده طبخ تا دههٔ ۵۰، زمانی که سردخانه تا دم فروش مرسوم شد و به مشتریان اطمینان بیشتری بخشید، همه گیر نبود. تا پیش از این تمیز کردن مرغ وظیفهٔ قصاب محل نبود و از مهارتهای کدبانوی منزل به‌شمار می‌آمد. در آنزمان دو نوع ماکیان عرضه می‌شد: جوجه گوشتی یا جوجهٔ بهاره، که خروسهای جوانی بودند که محصول جانبی صنعت تخم مرغ بودند و زمانی که جوان و تازه بودند به فروش می‌رفتند و وزنشان نیز غالباً زیر ۱٫۵ کیلو بود؛ و مرغهای خورش که اینها هم محصول صنعت تخم مرغ بودند و مرغهای تخم‌گذار پیری بودند که دورهٔ اوج تخم‌گذاری خود را سپری کرده بودند. این عمل امروزه دیگر انجام نمی‌شود؛[۲۳] جوجه‌های گوشتی امروزه نژادی کاملاً متفاوت دارند و مرغهای تخم‌گذار دیگر در فروشگاهها ظاهر نمی‌شوند.

نقطهٔ عطف صنعت مرغداری در قرن بیستم به کشف ویتامین دی D(نامگذاری شده در سال ۱۹۲۲)[۲۴] بود که نگهداری مرغها را در قفسهای بسته ممکن ساخت. تا پیش از این مرغها در فصل زمستان به دلیل کمبود نور خورشید جان بدر نمی‌بردند و تولید تخم و گوشت و جوجه کشی در فصول سرد بسیار مشکل بود و این امر ماکیان را به یک محصول فصلی و گرانقیمت تبدیل کرده بود.

همزمان تولید تخم نیز با نژادهایی علمی افزایش یافت. پس از چندین شروع ناموفق مثل تجربهٔ ایستگاه تحقیقاتی مین،[۲۵] پروفسور درایدن از ایستگاه تحقیقاتی ارگون به موفقیت رسید.[۲۶]

مرغهای تخم‌گذار در قفس battery

پیشرفت در تولید و کیفیت با کاهش تقاضا برای نیروی کار همراه بود. طی دههٔ ۳۰ تا ۵۰، نگهداری ۱۵۰۰ ماکیان برای یک خانوادهٔ مرغدار یک شغل تمام وقت محسوب می‌شد. در اواخر دههٔ ۵۰ قیمت تخم مرغ خانگی چنان کاهش پیدا کرد که مرغداران مجبور شدند که تعداد ماکیانهای خود را سه برابر کرده و سه ماکیان را در قفسی که سابقاً یک ماکیان در ان نگهداری می‌شد، قرار دهند یا تعداد چوب خوابهای قفس‌ها را سه برابر کنند. خیلی طول نکشید که قیمتها باز هم رو به کاهش گذاشت و تعداد بسیاری از خانواده‌های مرغدار از این شغل دست کشیدند. این امر نقطهٔ آغاز تبدیل مرغداری سنتی به صنعتی بود.

دسته‌ها
مقالات

ماکیان بعنوان حیوان خانگی

مرغها جانوران کم خرجی هستند. اصلی‌ترین دغدغه در نگهداری مرغ، جای آن است. مرغها را می‌توان در قفس نگه داشت و در شبها نیز بر روی چوب خواب یا شاخه استراحت کنند و زیر پای آن‌ها نیز می‌توان کاه یا خاک اره گذاشت که با توجه به میزان بالای نیتروژن در مدفوع پرنده، به یک تودهٔ کامپوزیت تبدیل می‌شود.

به نگهداری خروس نیازی نیست؛ چرا که مرغها بدون خروس هم تخم می‌گذارند، اما این تخمها نطفه نداشته و در نتیجه بارور نمی‌شوند. زرده تخم تازه خوش رنگ و براق بوده بالایسفیده قرار می‌گیرد. رنگ زرده متغیر است و شدت رنگ آن به میزان زانتوفیل (Xanthphyll) –رنگدانهای که در گیاهان سبز و ذرت وجود دارد- بستگی دارد. زانتوفیل همچنین عامل رنگ زرد پوست و پای مرغ می‌باشد. رنگ زرده به منبع زانتوفیل نیز وابسته‌است و از زرد تیره تا نارنجی در نوسان می‌باشد.[۱۹]

اگر ماکیانان چرا کنند یا در جیرهٔ آنان سبزیجات باشد کیفیت تخم آنها طبق استانداردهای وزارت کشاورزی آمریکا (یو اس دی ای) تفاوت می‌کند. بارب گورسکی، کشاورز اهل پنسیلوانیا، تعدادی از تخم مرغهای خود را که به صورت مزرعه‌ای نگهداری می‌شوند، در اختیار تحقیقات یو اس دی ای قرار داد. طبق نتایج این تحقیقات این تخم‌ها دارای ۳۴٪ کلسترول کمتر، ۱۰٪ چربی کمتر، ۴۰٪ ویتامین ای بیشتر، دو برابر اسید چرب امگا۶ و ۴ برابر امگا۳ نسبت به استاندارد یو اس دی ای بودند.[۲۰]

در حالیکه جیرهٔ مرغداریهای بزرگ را باید از نظر تجاری ثابت نگاه داشت، مرغان خانگی را می‌توان با سبزیجات که عاری از سم هستند، براحتی تغذیه نمود. مرغ می‌تواند به دنبال علفها، دانه‌ها، حشرات و … در محیط باز بگردد. مرغ را همچنین می‌توان با پوست تخم مرغ خرد شده (البته با رعایت درصد مناسب)، غذاهای استفاده نشده مثل ته مانده‌ها و مواد غذایی کهنه اما نه فاسد تغذیه نمود. دادن خرده نان، میوه، اشغال سبزی، شیر مازاد بر نیاز و پرهیز از تغذیه آن‌ها با موادی مثل پوست سیب زمینی (که هضم ان برای مرغ مشکل است) یا هر چیز فاسد و گندیده، مواد دارای بو و طعم تند مثل سیر و پیاز یا ماهی توصیه می‌شود.

دسته‌ها
مقالات

پری ­بیوتیک

پری ­بیوتیک چیست؟

پری ­بیوتیک­ طبق تعریف مبتنی بر پژوهش های پزشکی مانند گیبسون و رابرفروید (1995) به اجزای غیرقابل هضم غذا اطلاق می­شود که به طور انتخابی موجب رشد و فعالیت یک یا تعدادی از گونه­ های باکتریایی مفید در روده می­شوند و از طرفی دیگر مانع استقرار و تکثیر بعضی باکتری­ های بیماری­زا مانند سالمونلا می­ گردند.

 

 

منابع پری­ بیوتیکی کدامند؟

پری­ بیوتیک ها در تغذیه انسان و دام و طیور شامل طیف وسیعی از اقلام خوراکی مانند سیب، سیر، پیاز، کاسنی، عسل، گوجه فرنگی، دیواره سلولی مخمر نانوایی و غیره می­شوند که معمولاً دارای یک یا چند نوع الیگوساکارید (یعنی زنجیره کربوهیدراتی دارای تعداد کمتر از ده واحد مونوساکارید) هستند. مهمترین الیگوساکاریدها شامل مانان­الیگوساکارید (MOS)، فروکتوالیگوساکارید (FOS) ، گالاکتوالیگوساکارید (GOS) ، بتا گلوکان 1-3 و 1-6 و اینولین می­باشند. اخیراً کیتوزان الیگوساکارید مستخرج از پوسته خرچنگ ، نشاسته مقاوم غلات و فیبر میسلیوم قارچ آسپرژیلوس نیز به این فهرست افزوده شدند. بنابراین ترکیبات موجود در برخی غذاهای طبیعی انسان و یا خوراک دام و طیور که دارای مواد موثره ذکر شده در بالا هستند نیز می­توانند به عنوان پری­ بیوتیک طبیعی در تغذیه انسان و حیوان مفید باشند.

 

پری­ بیوتیک­های تجاری از چه چیزی به دست می­آیند؟

پری­ بیوتیک­های رایج موجود در بازار افزودنی­های دام، طیور و آبزیان بیشتر از مخمر ساکارومایسس به دست می­آیند و تعدادی محصول نیز از قارچ آسپرژیلوس، پوسته سخت پوستان و نشاسته مقاوم عرضه شده­اند. هر کدام از این پری­ بیوتیک­های تجاری دارای ماده موثره خاص خود بوده و با توجه به نوع منبع و روش فرآوری با هم فرق دارند. فرآورده­ های حاصل از مخمر جزء معروفترین پری ­بیوتیک­ ها می­باشند.

 

محصولات مخمری چگونه به دست می­آیند؟

پری­ بیوتیک­ های حاصل از مخمر یعنی یک قارچ تک سلولی غالباً از زیر شاخه قارچ­های قندی­، جنس ساکارومایسس به دست می­آیند که خود دارای گونه­ های مختلف از جمله سرویسیه و بولاردی می­باشد. در طبقه بندی ریزتز هم هر گونه دارای سویه­ هایی مانند CNCM I-1077 است که شرکت­ های تجاری تولید کننده به طور اختصاصی کشت می­دهند.

 

ساکارومایسس سرویسیه چیست؟

این مخمر تک یاخته ­ای، بی­ هوازی اختیاری است یعنی هم در حضور اکسیژن و هم بدون آن می ­تواند رشد و تکثیر کند و قندهای ساده مانند سوکروز (ساکارز) را مصرف و به اتانول و دی ­اکسیدکربن تبدیل نماید. مخمر به همین دلیل در آبجوسازی و برای تهیه خمیر نانوایی در طول تاریخ بشر کاربرد داشته است که به آن مخمر نانوایی هم گفته می­شود. سلول زنده این مخمر جزء پروبیوتیک­ ها محسوب می­شود ولی لاشه بی­جان آن پری ­بیوتیک است و البته حضور توام آنها سین­ بیوتیک نامیده می­شود. گاهی کل سلول مخمر مرده در یک محصول عرضه می­ شود، بعضی شرکت­ها فقط دیواره سلولی و یا فقط عصاره محتویات سیتوپلاسم این مخمر را در یک محصول تولید می­کنند و بعضی شرکت­های دیگر نیز محیط کشت مخمر با لاشه و متابولیت ­های تولیدی طی تخمیر و تکثیر ساکارومایسس سرویسیه را با هم در یک محصول مانند شکل زیر به عنوان کشت مخمر (yeast culture) به بازار عرضه کرده ­اند که محصول اِی مکس (A-MAX) از این نوع است.